27 Νοεμβρίου 2005

Γιατί η Μασαλία δεν είχε εξέγερση;

Μία ενδιαφέρουσα άποψη στο άρθο που παραθέτουμε στην συνέχεια.
Την πήραμε από το σάιτ της "Προοδευτικής Πολιτικής", των Μπίστηδων δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε.

http://www.ppol.gr/index.php

Εκκοσμίκευση 'αλά μαρσεγιέζ' / του 'Αντριου Χίγκινς 26-11-2005

La laïcité version marseillaise

© Wall Street Journal - Courrier International



Στις αρχές του Νοεμβρίου, ενώ η κοινωνική αναταραχή επεκτεινόταν σε ολόκληρη τη Γαλλία, ο δήμαρχος της Μασσαλίας Ζαν-Κλοντ Γκοντέν (Jean-Claude Gaudin), κάλεσε τους δημότες του να επιδείξουν ηρεμία, εξηγώντας πως οι υπόλοιπες πόλεις είχαν ήδη ξεπεράσει τα εσκεμμένα.

..........συνέχεια στο 1ο σχόλιο

1 Comments:

Blogger ΚΑΦΕΝΟΒΙΟΙ said...

Ενώ προσπαθούσε να διατηρήσει την τάξη στην πόλη των Φωκαέων, ξεπέρασε κι ο ίδιος ένα άλλο -πολύ γαλλικό, τούτο εδώ- εσκεμμένο: τον αυστηρό διαχωρισμό μεταξύ εκκλησίας και κράτους.



«Εδώ, ερμηνεύουμε το νόμο του 1905 (περί διαχωρισμού εκκλησίας-κράτους), με πολύ χαλαρό τρόπο», μου εξηγούσε λίγες μέρες αργότερα, στο γραφείο του, στο παλιό λιμάνι.



«Η διάκριση μεταξύ εκκλησίας και κράτους μόλις που τηρείται».



Η στάση του κ. Γκοντέν αμφισβητεί, παρόλα αυτά, μία από τις πιο ακλόνητες αρχές της σύγχρονης Γαλλίας: την ιδέα πως το κράτος θα πρέπει να αδιαφορεί για τις ηθικές αντιλήψεις ή τη θρησκευτική ταυτότητα των πολιτών, που θεωρητικά είναι όλοι όμοιοι.



Είναι εξαιρετικά σπάνιο για έναν Γάλλο δήμαρχο να χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσο για την ανάπτυξη του κοινωνικού διαλόγου: κι όμως, αυτή ακριβώς η στάση του φαίνεται πως εξηγεί, τουλάχιστο εν μέρει, γιατί αυτή η πόλη, που από δημογραφική άποψη είναι τόσο ασταθής, δεν γνώρισε τις αναταραχές που σάρωσαν τις υπόλοιπες αστικές περιοχές της χώρας, ακόμα κι όταν η κρίση έφτασε στον παροξυσμό της.



Τα τελευταία φερ' ειπείν χρόνια, ο δήμος της πόλης έχει αναλάβει την οργάνωση της εθιμικής σφαγής χιλιάδων αρνιών για την μουσουλμανική εορτή του Εΐντ ελ-Καμπίρ και ίδρυσε μουσουλμανικά τμήματα στα νεκροταφεία.



Επίσης, με τη βοήθεια των περιφερειακών αρχών, επιδοτεί μία σειρά από οργανώσεις, που αν και επίσημα είναι ανεξίθρησκες, στην πραγματικότητα έχουν συχνά έντονο θρησκευτικό ή εθνοτικό χαρακτήρα.



Είναι πολύ δύσκολο να εκτιμηθεί σε ποιο βαθμό η πολιτική αυτή συνέβαλε στο να ηρεμήσουν τα πνεύματα των μουσουλμάνων κατοίκων της πόλης.



Διότι, ακόμα κι αν ο δήμαρχος κατόρθωσε να επικρατήσει η τάξη, η Μασσαλία παραμένει μία πόλη εξαιρετικά ευαίσθητη, που τη ροκανίζει η ανεργία και τα άλλα δεινά, που αλλού πυροδοτούν τη βία.



Υπάρχουν εκείνοι που φοβούνται πως αυτή η ανάμειξη μεταξύ κράτους και θρησκείας θα μπορούσε να εμφανίσει άλλα προβλήματα, θα διαρρήξει τις κοινές αξίες της κοινωνίας και θα αποθαρρύνει την κοινωνική ένταξη των μεταναστών (ή όσων κατάγονται από μετανάστες).



Οι τοπικές όμως αρχές κι οι υποστηρικτές τους αντιλέγουν πως η πολιτική αυτή φαίνεται πως ηρεμεί τα πνεύματα κι επιτρέπει στις αρχές να έχουν συνομιλητές με κύρος στις κοινότητες των μεταναστών, από τις οποίες διαφορετικά θα είχαν πλήρως αποκοπεί.



Διότι κατά τα άλλα η Μασσαλία μοιάζει με πυριτιδαποθήκη.



Η ανεργία φτάνει το 14%, 30% και πλέον πάνω από τον εθνικό μέσο όρο.



Διαθέτει μεγαλύτερο ποσοστό μεταναστών -που συχνά είναι άνεργοι- από τις άλλες γαλλικές μητροπόλεις.



Τα συνδικάτα της είναι πιο μαχητικά απ' ότι στην υπόλοιπη χώρα.



Η όλη κατάσταση είναι, από πολλές πλευρές, συγκρουσιακή: το ένα τέταρτο σχεδόν του πληθυσμού της είναι μουσουλμάνοι, βοειοαφρικανικής προέλευσης στην πλειοψηφία τους, ενώ το «Εθνικό Μέτωπο», που είναι γνωστό για την εχθρότητά του προς τους μετανάστες, ψηφίζεται από πάνω από το 20% των ψηφοφόρων.



«Συνήθως», υπογραμμίζει ο δήμαρχος, «πυρπολούνται μεταξύ πέντε και δέκα αυτοκινήτων κάθε βράδυ. Στο ζενίθ των ταραχών, ξεπεράσαμε τα είκοσι καμένα αυτοκίνητα, αλλά η Μασσαλία δεν γνώρισε τις ταραχές των γκέτο του Παρισιού, και δε χρειάστηκε να καταφύγει στην απαγόρευση της κυκλοφορίας, ούτε στη μαζική επέμβαση των δυνάμεων της τάξεως, όπως έγινε αλλού».



Οι τοπικές αρχές και οι κάτοικοι αποδίδουν τη σχετική αυτή ηρεμία σε πολλούς άλλους παράγοντες: στην υψηλή ηλιοφάνεια, στις δημόσιες -κι ανοικτές σε όλους- παραλίες, στην λατρεία προς την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης, που ενώνει όλο τον πληθυσμό, παρά τα μέτρια αποτελέσματά της και στην αστική ανάπτυξη, που οδήγησε στα γκέτο λιγότερους φτωχούς μετανάστες από ότι αλλού.



Υπάρχουν όμως και όσοι υπογραμμίζουν τη σημασία του τρόπου με τον οποίο χειρίστηκε η πόλη τα δόγματα του σύγχρονου γαλλικού κράτους.



«Εδώ, είμαστε πραγματιστές», εξηγεί ο κ. Γκοντέν.



Από την ημέρα της εκλογής του, το 1995, αυτός ο πιστός καθολικός, 66 ετών σήμερα, συνδέθηκε στενά με τους ηγέτες των θρησκευτικών κοινοτήτων της πόλης.



Ο ραδιοφωνικός σταθμός «Γκαζέλ» π.χ., από όπου απηύθυνε την έκκλησή του για ηρεμία, ξεκινά το ημερήσιό του πρόγραμμα με ενενήντα λεπτά θρησκευτικές εκπομπές κι επιδοτείται από δημόσιες επιδοτήσεις.



Η «ένωση των μουσουλμανικών οικογενειών» του Μπους Ντι Ρον, που βοηθά τους μετανάστες στα καθημερινά τους προβλήματα, έλαβε το 2005 δημοτική επιδότηση ύψους 20,000 ευρώ.



Αν και διοικείται από μετριοπαθείς μουσουλμάνους, που αντιτίθενται στη μαντίλα στα σχολεία και τυπικά επιτρέπουν σε όλους την εγγραφή στην οργάνωσή τους, ανεξαρτήτως θρησκευτικών δοξασιών ή εθνοτικής καταγωγής, είναι επίσης αλήθεια πως τα γραφεία τους είναι διακοσμημένα με κορανικούς στίχους και αφίσες που καταγγέλλουν τη «σφαγή» των Παλαιστινίων από το Ισραήλ.



Εξοργίζοντας τους υποστηρικτές της εκκοσμίκευσης, ο κ. Γκοντέν κήρυξε ημιαργία την ημέρα της κηδείας του πάπα Ιωάννη-Παύλου του Β', για τους δημοτικούς υπαλλήλους που επιθυμούσαν να πενθήσουν.



Ο δήμος επιδοτεί επίσης ένα μεγάλο εβραϊκό πολιτιστικό κέντρο και οργανώνει καμπάνιες ενάντια στον αντισημιτισμό.



Σύμφωνα με τον Ζβι Αμάρ (Zvi Ammar), έναν επιχειρηματία τυνησιακής καταγωγής, που ηγείται της ισραηλιτικής κοινότητας της Μασσαλίας, οι επιθέσεις ενάντια στους 80,000 Εβραίους της πόλης έχουν μειωθεί κατά πολύ μετά την πυρπόληση μίας συναγωγής το 2002, κυρίως χάρη στην υποστήριξη της δημοτικής αρχής.



Η Γαλλία, υποστηρίζει ο κ. Αμάρ, θα πρέπει να απαλλαγεί από τη «συλλογική της υποκρισία, την ασταμάτητη αναφοράς στην αρχή της "εκκοσμίκευσης". Είτε μας αρέσει, είτε όχι, η θρησκεία είναι επίσης σημαντική».



Όπως και να 'ναι η Μασσαλία κατόρθωσε να προσαρμόσει τους εθνικούς κανόνες στις τοπικές της συνθήκες.



Η δημοτική αρχή άρχισε να σχετίζεται με τις θρησκευτικές κοινότητες της πόλης το 1990, δημιουργώντας το συμβούλιο «Μασσαλία-Ελπίδα», όπου εκπροσωπούνται επτά θρησκευτικές δοξασίες, υπό την προεδρία του κ. Γκοντέν.



Στελεχωμένη με λίγους υπαλλήλους, που αμείβονται από το δήμο, το συμβούλιο αυτό κατόρθωσε να διατηρήσει την ηρεμία μετά τη δολοφονία ενός νέου μουσουλμάνου από ομάδα ακροδεξιών (το 1995) ή μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.



Ο ρόλος του είναι μάλλον συμβολικός, προσδιορίζει ο Αμπντεραχμάν Γκιουλ (Abderrahmane Ghoul), νεοεκλεγείς πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της μουσουλμανικής λατρείας (CRCM).



«Το συμβολικό όμως δεν είναι ασήμαντο· αντίθετα, είναι πολύ βασικό»

------------------------

Ο Andrew Higgins είναι δημοσιογράφος

Κυριακή, Νοεμβρίου 27, 2005 2:50:00 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home