11 Νοεμβρίου 2005

Το μίσος

Διονύσης Γουσέτης
Αυγή, 12/11/2005
-----------------

Έπρεπε να επιβληθούν μέτρα του πολέμου της Αλγερίας, μέτρα που επικρίθηκαν εντός και εκτός Γαλλίας, αλλά επικροτήθηκαν από το 73% των Γάλλων, για να πέσει η βία που ξέσπασε στα παρισινά προάστια και ξαπλώθηκε σε άλλες γαλλικές πόλεις και μετά στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Κυβερνήσεις απέτρεπαν τους πολίτες τους να ταξιδεύσουν στο Παρίσι, ενώ ο Ρομάνο Πρόντι δήλωνε ότι είναι θέμα χρόνου η εμφάνιση παρόμοιων φαινομένων και στην Ιταλία.

....συνέχεια στο 1ο σχόλιο

07 Νοεμβρίου 2005

Μήπως η Γαλλία πρέπει να γίνει Ομοσπονδία;

Είναι φανερό ότι η Γαλλική εξέγερση των "απόκληρων" των προαστείων, θα συνεχιστεί.

Είναι πιθανότατο στο τέλος η "κρατική καταστολή" να καταφέρει να τις ελέγξει, εγκαθιδρύοντας ένα ιδιότυπο στρατιωτικό νόμο στα γκέτο.

Ομως το ζήτημα έχει τεθεί και οι απαντήσεις καλό είναι να αρχίσουν να μας απασχολούν, όλους μας.

Τα ειδικά μέτρα ενίσχυσης των κρίσιμων περιοχών, που θα συνοδεύσουν την καταστολή, ενδεχομένως να ανακουφίσουν σε ένα μέρος την δυσφορία, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν μπορούν να αφήνουν την ψευδαίσθηση για το αποτέλεσμά τους σε βάθος χρόνου.

Το πρώτο συμπέρασμα που πρέπει κανείς να βγάλει από την κρίση είναι πως η "πολιτική ενσωμάτωσης", έχει αποτύχει.

Το Γαλλικό συνταγματικό καθεστώς δεν μπορεί να κρύψει την αδυναμία του, να δόσει σ'όλους τους πολίτες, τα ίδια δικαιώματα.

Αλλά αν το συνταγματικό πλαίσιο δεν μπορεί να εξασφαλίσει κανόνες ισονομίας και ισοπολιτείας, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε φαινόμενο συνταγματικής κρίσης και η επίλυσή της δεν είναι αρμοδιότητα των θεσμών που περιορίζουν την εφαρμογή του συντάγματος.

Λύση είναι η αλλαγή του Συντάγματος, που θα αναγνωρίζει τον "ομοσπονδιακό χαρακτήρα" της Γαλλικής κοινωνίας.

Ασφαλώς και θα είναι ιδιότυπη ομοσπονδία, πρωτόγνωρη, αλλά είναι κατά την γνώμη μου η μόνη λύση.

Αργά ή γρήγορα, θα ζήσουμε το φαινόμενο της επιλογής των πολιτών να ζούν στο δικό τους ομόσπονδο συνταγματικό πλαίσιο.

Κάτι δηλαδή σαν "μία χώρα δύο έθνη", μέχρις ότου θα μαραθεί η ανάγκη ύπαρξής τους, μέσα από την κατάλληλη πολιτική "επαναπροσέγγισης".

00000